روزگار سخت بازنشستگان مستاجر در شهرهای بزرگ

به گزارش اخبار ساختمان، بازنشستگان مستاجر این روزها، دشوارترین دوران عمرِ سراسر کار و زحمت خود را سپری می کنند؛ کرایه خانه ها سر به فلک کشیده، در حالیکه مستمری ناچیز بازنشستگان تامین اجتماعی فقط ۴ یا ۵ میلیون تومان افزایش یافته است. در این شرایط، یک بازنشسته مستاجر، چاره ای جز کوچ اجباری ندارد؛ بازنشستگان باید از شهرها به حاشیه ها و گتوهای فرودستان و از آنجا به فضاهای بیرون از حاشیه ها مهاجرت کنند؛ به جایی که اجاره خانه ها با حقوق ناچیزِ ۱۸ تا ۲۰ میلیون تومانی تناسب داشته باشد.

«محمد احمدی» بازنشسته حداقل بگیر و فعال صنفی بازنشستگان در این رابطه می گوید: روزی روزگاری بازنشستگی قرار بود فصل آرامش زندگی باشد؛ دورانی که انسان پس از دهه ها کار و پرداخت حق بیمه، بتواند در همان محله ای که عمرش را گذرانده، در کنار خانواده، دوستان و خاطراتش زندگی کند اما امروز برای بسیاری از بازنشستگان، بازنشستگی نه آغاز آرامش، بلکه آغاز یک کوچ اجباری است.

وی افزود: افزایش مداوم قیمت مسکن و اجاره بها، بسیاری از سالمندان را از محله ها و شهرهایی که سال ها در آن زندگی کرده اند، بیرون رانده است. مستمری هایی که زمانی می توانست هزینه های زندگی را تأمین کند، امروز حتا پاسخگوی اجاره یک واحد کوچک نیز نیست. در نتیجه، شمار فزاینده ای از بازنشستگان ناچار می شوند به حاشیه شهرها، شهرهای اقماری یا مناطق دورتر نقل مکان کنند؛ البته نه از روی انتخاب، بلکه فقط برای ادامه بقا.

احمدی اضافه می کند: اما این جابه‌جایی، تنها تغییر محل سکونت نیست. یک بازنشسته هنگام ترک محله خود، بخشی از زندگی اجتماعی اش را نیز پشت سر می گذارد. همسایه هایی که سال ها او را می شناختند، دوستانی که در شادی و غم همراهش بودند، مغازه داری که با نام صدایش می کرد و شبکه ای از روابط انسانی که طی دهه ها شکل گرفته بود، ناگهان از دسترس خارج می شود. آنگاه در محل زندگی جدید، مشکلات تازه ای آغاز می شود؛ فاصله بیشتر تا مراکز درمانی، هزینه بالاتر رفت و آمد، دسترسی محدودتر به خدمات شهری و فرهنگی و مهم تر از همه، احساس تنهایی و انزوا، از عقوبت های این کوچ اجباری است.

به اعتقاد این کارگر بازنشسته، برای سالمندی که به مراقبت های پزشکی و ارتباطات اجتماعی نیاز دارد، این تغییر می تواند آثار عمیق جسمی و روانی برجای بگذارد.

این فعال صنفی با بیان اینکه «از منظر اجتماعی، ایران با پدیده ای کمتر دیده شده تحت عنوان حاشیه نشینی سالمندان روبه‌رو است» تصریح کرد: اگر در گذشته حاشیه نشینی بیشتر به کارگران مهاجر و اقشار کم درآمد نسبت داده می شد، امروز بخشی از بازنشستگان نیز به این جمع اضافه شده اند. این روند تنها به معنای فقر اقتصادی نیست، بلکه نشانه فرسایش کرامت انسانی و سرمایه اجتماعی جامعه است.

او تاکید کرد: سالمندی که سال ها در توسعه کشور نقش داشته و حق بیمه پرداخته است، نباید در سال های پایانی عمر میان دارو، خوراک و اجاره خانه یکی را انتخاب کند. مسئله تنها داشتن سقفی بالای سر نیست؛ مسئله حفظ جایگاه اجتماعی، روابط انسانی و حق زندگی با کرامت است.

احمدی در پایان گفت: وقتی یک بازنشسته به اجبار از محله خود رانده می شود، فقط خانه اش را از دست نمی دهد، بلکه به اجبار بخشی از هویت، خاطرات و زندگی خود را نیز جا می گذارد و می رود.

ایلنا